nadenken

Nadenken inderdaad... ik wil schrijven over mijn leven., en wil me niet laten belemmeren door kritiek, commentaar waar IK niks mee kan en wil.. wil schrijven gewoon voor MIJZELF, ik deel het, dat wel!

Dit zijn mijn eerste zinnen.....  ben zojuist begonnen te lezen in het boek "Hoe mooi alles".. over het leven en liefde van Leo en Tineke Vroman..  voel dat hier ALLES om draait... in het leven....de liefde...

Er zingt telkens die zin in mijn hoofd.."liefde is het enige"....

Ik weet niet wat die liefde betekent, ik ken het niet, de liefde die onbaatzuchtig is; de liefde die altijd is, bestaat en altijd zal blijven.

Ik heb nooit gevoeld hoe dat is... ik ben altijd zo verliefd geweest... op de liefde, op verliefdheid... 

het werkelijke diepe gevoel, wat de liefde zou moeten zijn.. ik weet het niet;

Liefde begint bij het het begin..geboorte, opgroeien: liefde was toen mijn deel., mijn moeder hield van mij, en ik hield van haar;

Zij had het vaak erg koud en vroeg, toen ze zo ziek in bed lag, kom je lekker bij me liggen.. jij bent mijn kacheltje..

dat is mijn mooiste herinnering... ik lig heerlijk bij mijn moeder, ik ben haar kacheltje-altijd warm. nog steeds, we giechelden en ze rook naar lelietjes van dalen en ik lag bij haar, ik zie haar lichaam en ruik haar nog steeds.

En dit is mijn enige "echte""  onbaatzuchtige liefde gevoel. Herinnering is toch als een  moeras: vruchtbare grond,... je kunt er van alles in planten.. en na jaren komt er altijd iets uit, maar je weet niet meer zeker of dat de echte  werkelijkheid was.  

Ga verder terug in mijn herinneringen.. een treinreisje met mijn broer Jan... we mochten uit logeren naar oom en tante in de provincie Groningen; 

Wij vonden het het reuze spannend dat WIJ samen op de trein werden gezet; station Arnhem, onze moeder had broodjes gesmeerd voor onderweg; altijd met kaas.. ik vond het alleen nooit lekker als er veel boter op werd gedaan.. en nu op deze reis: mijn moeder had luxe broodjes gemaakt voor ons: broodjes met maandzaad..

Ik kan me niet zo veel meer van de treinreis herinneren.. alleen dat die broodjes me totaal niet smaakten, ik had al heimwee voordat we er waren.

Ook van de logeerpartij weet ik weinig meer... wij, broer Jan en ik, sliepen op 1 kamer, en de eerste avond al stikte ik van de heimwee naar mijn moeder. 

We hadden een beetje zakgeld meegekregen.. ik wilde dat alleen maar besteden aan lekkere zeepjes (Lelietjes van Dalen) en hoopte dat mijn moeder daar blij mee zou zijn... ik wilde eigenlijk dezelfde avond al weer terug naar huis... Volgens Jan is dat die volgende dag inderdaad gebeurd! en HIJ vond dat helemaal niks.

(Ik heb overigens broodjes met maanzaad nooit (meer) lekker gevonden)

Nog een ander heimwee-gevoel, die ik me nog goed kan herinneren... wij "moesten" elke zondag naar de kerk; meestal was dat de Oosterkerk in Arnhem, een ongezellige lelijke kerk met keiharde banken; mijn vader was ouderling, vandaar dat wij daar meestal naar toegingen. Hij zat dan samen met de andere ouderlingen vooraan in de kerk, en wij, moeder, zus en ik, zaten gezellig naast elkaar, pepermuntjes delend. Op een zondag mochten wij naar de Westerkerk.. dat was wat!! Een hele grote kerk, met een prachtig kerkorgel, ook wel keiharde banken, maar toch "anders"...De dominee's die in de Westerkerk preekten, vertelden veel meer spannende verhalen, die ik als kind ook kon begrijpen.. Ik had me er op verheugd; zondagse kleren aan, schoentjes gepoetst en met de hele familie op weg; deze kerk was vlak naast het station in Arnhem, we liepen door het centrum er naar toe. Toen we bij de kerk aankwamen, stonden kennissen van mijn ouders ons op te wachten -zij zouden na de kerkdienst met ons meegaan om koffie te komen drinken-. Zij gingen bij ons zitten op die lange bank. Ik weet niet meer naast wie ik zat... maar in elk geval NIET naast mijn moeder, die helemaal aan het eind van die bank ging zitten.

De kerkdienst begon; het kerkorgel speelde en wij zongen "Wij knielen voor uw zetel neer"..een van mijn favoriete liedjes; dit werd namelijk nooit in de Oosterkerk gezongen, daar mochten alleen maar psalmen ten gehore worden gebracht.

Ik zong het uit volle borst mee, en keek of mijn moeder wel zag, hoe goed ik mijn best deed.. maar zij keek helemaal niet... ze zong zelfs niet eens mee, maar zat te giechelen met de kennis, die naast haar zat. Ik voelde langzaam een soort knoop in mijn buik komen; nu zou ik dat herkennen als "jaloers gevoel". De dominee vertelde wat -ik kan me absoluut niet meer herinneren waar hij het over had- en de gemeente begon aan het 2e lied. Weer zong ik hard mee, om mijn moeders aandacht te trekken. Ik begon me erg "alleen" te voelen. Ik zag wat vriendinnetkes van me zitten, die WEL naast hun moeder zaten; een van hen trok gekke gezichten naar me. Ik dacht oprecht dat ze me aan het pesten was, dat haar moeder lekker wel bij HAAR zat!

Ik probeerde me heel erg sterk te houden; ik was tenslotte al een jaar of 8; De dominee begon aan zijn preek.. over het verloren schaapje..dat vond ik toch altijd zo'n zielig verhaal, al wist ik heus wel dat het goed afliep, maar toch... Ik keek nog eens opzij, en zag dat mijn moeder nog steeds aan het giebelen was. Waarom keek ze niet naar mij? Vond ZIJ het dan helemaal niet vervelend dat ik niet naast haar zat?? Toen ik zag dat ze een pepermuntje gaf aan die vrouw die naast haar zat, barstte ik in huilen uit. Nee geen zacht snikje, maar keihard en zei dat ik NU naast mijn moeder wilde zitten. Het werd een beetje stil in de kerk, zeker toen de mensen op moesten staan om mij langs te kunnen laten gaan.. en eindelijk..ik zal de blik van mijn moeder nooit vergeten.. een mengeling van liefde, trots en vertedering.. maar geen schaamte.. al was de "kerk" even stil geweest, de dominee even zwijgend en de ouderlingen niet blij met deze onderbreking..ze streelde over mijn haar en zei.." je blijft altijd mijn hompie hoor..."

Het woordje  HOMPIE hoor je nooit meer... maar ALS ik het hoor...krijg ik een heel warm gevoel van binnen.

Ik vind het heel bijzonder om DIT filmpje te laten zien..

Hij duurt slechts 1 minuut en 1 seconde, maar voor mij is het een van de waardevolste beelden die er zijn. Gewoon op een doordeweekse dag, ik schat 1964; We hadden bezoek van Tante Dien, de beste vriendin van mijn moeder, en haar man, die dit gefilmd heeft. Je ziet mijn moeder wandelen met haar vriendin en nicht Alie uit Drente. Mijn vader die voor zijn winkel staat, Horlogerie Haas in de Koningstraat in Arnhem. Achter de winkel woonden wij.. een smal huis, een kleine binnenplaats, waar we speelden. Broertje Jan doet heel stoer met een "geweer"; Ik kan me nog herinneren dat ik de avond ervoor krullen had gezet en weet ook nog precies wat ik aan had: een groen truitje met een kleurige rok... maar het allermooiste zijn de laatste seconden, waarin te zien is hoe ontzettend verliefd mijn moeder op mijn vader was... ik vind het nog steeds zo ontroerend. Zij was toen.. uh..37 jaar ongeveer....Deze tekst is nog langer als het filmpje zelf. Jammer genoeg is er geen geluid. Ik kan de stem van mijn moeder niet meer herinneren en dat vind ik ZO erg.

mijn broer Jan heeft dit filmpje op Youtube gezet...

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Wieke Meijer | Antwoord 12.08.2016 20.41

Bijzonder boek over een bijzonder paar:'Hoe mooi alles'
En ja, 'hompie' moet weer in ere hersteld worden!

anje | Antwoord 16.11.2014 21.08

Zeer geliefd Zusje... al heb ik deze prachtige woorden al vaker gelezen... ze blijven mij ook steeds ENORM ontroeren, onze gedeelde heimwee ...

Hans | Antwoord 13.11.2014 03.12

Prachtig geschreven! Ontroerd...

Jan | Antwoord 12.11.2014 14.08

Mooi verhaal, ik vond het zo oprecht en getuigen van liefde. Wat fijn dat die beelden er nog zijn, waardevol! Liefs van deze Jan xxx

jos | Antwoord 12.11.2014 12.58

Mooie beelden. X

Ton Daalhuisen | Antwoord 11.11.2014 22.53

.....zoete herinneringen die meer en meer "waarde" krijgen. Mooi Alice !!

ELS | Antwoord 11.11.2014 19.48

zucht....zo mooi Alice! (we hebben niet alleen Molenbeke gedeeld, maar ook de Westerkerk !)

Paul | Antwoord 07.11.2014 21.57

Ik lees steeds maar liefde en oprechtheid,
gespeend van namaak en schijnheiligheid.
Jij bent dat kacheltje, uit het verleden,
mag ik dat af en toe met je delen?

ik | Antwoord 20.09.2014 22.13

ik maakte deze foto op een rustige zaterdagmiddag... een liefdevol gesprek met mijn liefste vriendin.. haar broer ligt op sterven,,, en dan DEZE hemel..

Frans | Antwoord 08.07.2014 16.12

Lieve, lieve Alice, wat kan je toch mooi en vol gevoel, liefde beschrijven. Ben onder de indruk. Liefs, vriend Frans

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

23.07 | 21:36

Tot tranen toe geroerd...wat een geweldig zanger en zo mooi gebracht door hem. Alice je hebt smaak!!!πŸ˜™πŸ˜šπŸ˜™πŸ˜š

...
23.07 | 09:09

Wat een geweldig zanger toch hè πŸ˜™πŸ˜šπŸ˜™πŸ˜šen jij bent een geweldig mens😍😍😍dus hoe mooi kan het zijn in het leven om dit samen te voelen en delen.

...
11.11 | 20:32

ik vrees dat ik niet geantwoord heb.. nou ja ... wat is je verzoek? liefs

...
24.08 | 19:19

Alice. Ik heb je een verzoek gestuurd via LinkedIn. Wil je namelijk ergens graag voor uitnodigen.

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE